blogoζωή

.
Πριν από δεκαεφτά χρόνια, έπιασα δουλειά σ’ ένα βιβλιοπωλείο, στο κέντρο της πόλης. Εκεί, είχα την τύχη να συναναστρέφομαι με πολλούς και διάφορους ανθρώπους κάθε μέρα. Με τον καιρό γνωρίστηκα καλύτερα με κάποιους απ’ αυτούς, με τους οποίους συζητούσα για λογοτεχνία, φιλοσοφία, σχολιάζαμε της νέες κυκλοφορίες, τα σαχλά best sellers, και γενικά, ανταλλάσαμε απόψεις.
Οκτώ χρόνια αργότερα, άλλαξα δουλειά και βρέθηκα ξαφνικά να ζω, σε μια περιοχή μακριά από το κέντρο, που δεν γνώριζα κανέναν.
Δεν έχω παράπονο, η ζωή εδώ είναι πιο ανθρώπινη. Λιγότερο μπετόν, περισσότερο πράσινο, μέχρι και τον ήλιο μπορείς να δεις απ’ το παράθυρο σου! Το μόνο που μου κόστισε, είναι που έχασα την επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους. Σταμάτησα να βρίσκω νέους συγγραφείς, να μιλάω για αυτά που μ’ ενδιαφέρουν και αρκέστηκα σε μια ζωή προσαρμοσμένη σ’ αυτά που είχε να μου προσφέρει.
Όχι, μην φανταστείτε πως ήμουν δυστυχισμένος όλα αυτά τα χρόνια. Είχα και έχω δίπλα μου, ανθρώπους που μ’ αγαπάνε και τους αγαπώ, ανακάλυψα τον Pamuk και τον Pessoa, ταξίδεψα αρκετά, απλά δεν μπόρεσα, ν’ ασχοληθώ όσο θα ήθελα με τα ενδιαφέροντα μου.
Τέλος πάντων. Πριν δυο-τρία χρόνια, ανακάλυψα τα blogs.
Έφτιαξα λοιπόν κι εγώ ένα και άρχισα να γράφω διάφορες σκέψεις, της οποίες όμως, μετά από καιρό ανακάλυψα πως λογόκρινα. Πρόσεχα τι γράφω, πως το γράφω, μην υπονοήσω κάτι και άλλα τέτοια… Έτσι μια μέρα, αποφάσισα να το παρατήσω, να βρει την τύχη του στο αχανές διαδίκτυο και έφτιαξα αυτό το ανώνυμο blog.

Να ‘με λοιπόν εδώ, ως κανένας, ως καθένας, ως ότι γουστάρω, να μοιράζομαι μαζί σας, της απόψεις μου και της απόψεις σας, να μοιράζομαι αυτή τη χωρίς λογοκρισία blogoζωή που επέλεξα να ζω.

Και για να είμαι ειλικρινής.
Deadend mind
Happypepper
Kleine wolke
Loth
Loula
Mihali
Ntetzevou
Και προκαταβολικά για όσους θα γνωρίσω στο μέλλον:

Σας ευχαριστώ που υπάρχετε.

Υ.Γ. I’m not angel of sorrow. χαχαχα!!!

ένα ψαράκι κολύμπησε.

.

Προσπαθώντας να πιω τον καφέ μου που είναι σκέτη αηδία, παρατηρώ έξω, της εξατμίσεις τον αυτοκινήτων που καπνίζουν από την παγωνιά.
Ο ήλιος, σαν γεροξεκούτης ζωγράφος που δεν ικανοποιείτε με τίποτα, βάφει με όλο και πιο σκούρα χρώματα τους καπνισμένους τοίχους των σπιτιών, αναζητώντας απεγνωσμένα τη σωστή απόχρωση.
Μάταια όμως.
Η νύχτα τρυπώνει απρόσκλητη από τα παράθυρα.
“Μήπως έχεις τσιγάρα;“ τη ρωτάω.
Δεν μου απάντησε.
Πρέπει να κάνω άλλον καφέ, αυτός δεν πίνεται με τίποτα.
Όχι, δεν θέλω καφέ. Είναι αργά.
Θέλω να πάω διακοπές.
Θέλω να πάω στη λατινική Αμερική, στης Άνδεις.
Βαρέθηκα να βλέπω κάθε μέρα της σκατόφατσες αυτής της σκατοπόλης.
Θέλω να φύγω.
Έξω, ένας σκύλος με καφέ τρίχωμα και μαύρη μουσούδα, έσκισε μια σακούλα σκουπιδιών κι άρχισε να τρώει λαίμαργα κομμάτια πίτσας, ανάμεσα από τενεκεδάκια μπύρας, χαρτοπετσέτες και αποτσίγαρα, που έκαναν το πεζοδρόμιο να μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο.
Αποτσίγαρα;
Το κολόσκυλο. Εδώ βρήκε να ‘ρθει;
Από το πρωί δεν έχω καπνίσει καθόλου κι έχω τρελαθεί, προσπαθώ να το κόψω και όλη μέρα τρώω τα νύχια μου.
Ελπίζω μόνο, να μην αρχίσω να γκρινιάζω.
Επιτέλους, ας σταματήσω να γράφω κι αυτές της μαλακίες.

Καληνύχτα σας.

la storia siamo noi

.

Νιώθω ακόμη στο στόμα μου,
αυτή την πικρή γεύση της βραδινής θλίψης.

Στο μυαλό μου και στην καρδία μου,
στριφογυρνούν συνεχώς οι ίδιες σκέψεις.

Πως μπορεί ο χρόνος να τρέφεται με της ψυχές μας,
αφήνοντας πίσω του μόνο αναμνήσεις;

Πως τώρα που ήρθε η ώρα να πληρωθούν τα λάθη,
η αγάπη δεν αρκεί;

Πως όλα αυτά, δεν είναι απλά μια ιστορία
που διάβασα χθες το βράδυ;

Μονοπάτι

.

Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που έχω την ανάγκη να βρω ένα μονοπάτι. Ένα μονοπάτι, που να μπορεί να με οδηγήσει σ’ έναν άλλο κόσμο, πιο όμορφο και πιο αληθινό απ’ αυτόν που συντηρώ.

Ένα μονοπάτι, που θα με οδηγήσει σ’ έναν κρυφό παράδεισο με παράξενα σπιτάκια και ανθρώπους που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα με μένα. Εκεί που τα μεγάλα λόγια δεν έχουν πραγματικά καμιά αξία.

Ένα μονοπάτι, που θα μπορεί να με πάει σε μια χαμένη πόλη, κρυμμένη ψηλά στα δύσβατα βουνά και της δεισιδαιμονίες του κόσμου, εκεί που τη νύχτα, τα όνειρα αντανακλούν το φως των αστεριών.

Ένα μονοπάτι, που θα μπορεί να με πάρει μακριά από την αλαζονεία, την οικονομική ύφεση και τους πολέμους στη μέση ανατολή. Ένα μονοπάτι που θα μπορεί να με φέρει πιο κοντά στον εαυτό μου.

Καινούργια μέρα

Η πόλη, είχε ήδη ξυπνήσει την ώρα που βγήκα από την κλινική. Προστατευμένοι από την πρωινή παγωνιά μέσα στα χοντρά τους ρούχα, οι περαστικοί βάδιζαν βιαστικοί και ανέκφραστοι.

Πήρα έναν καφέ φίλτρου από το κυλικείο, άναψα ένα τσιγάρο και κατευθύνθηκα προς την παραλία. Ήθελα να καθίσω σ’ ένα παγκάκι για λίγο, να πιω τον καφέ μου, αλλά ήταν μούσκεμα από την υγρασία κι έφυγα.

Έστριψα αριστερά και προχώρησα παράλληλα με την θάλασσα. Δίπλα στης δενδροστοιχίες με της κουκουναριές μάλωναν κάτι γλάροι μ’ ένα κοράκι που κρατούσε κάτι στο ράμφος του. Αν και πέρασα κοντά τους, συνέχιζαν τον καβγά τους αδιαφορώντας για την παρουσία μου, όπως κι εγώ για την δική τους. Φαίνεται πως εκείνη τη στιγμή, μας απασχολούσαν διαφορετικά πράγματα.

Μέχρι να φτάσω στο αμάξι, είχα τελειώσει τον καφέ μου. Πέταξα το πλαστικό ποτηράκι σ’ έναν κάδο και μαζί του τις αναμνήσεις της προηγούμενης νύχτας.

Αν και ήταν νωρίς, μπήκα μέσα, άνοιξα το ραδιόφωνο και ξεκίνησα για τη δουλειά. Η καινούργια μέρα είχε αρχίσει.

2008

6 Φεβρουαρίου

Είμαι σ’ ένα σταυροδρόμι και πρέπει να κάνω το επόμενο βήμα.
Πριν προχωρήσω, έριξα μια κλεφτή ματιά στο παρελθόν για θυμηθώ ποιος είμαι…

14 Φεβρουαρίου

14 Φεβρουαρίου 2008. Η ώρα είναι εννιά το πρωί κι ο ήλιος διασχίζει αδιάφορα τον ορίζοντα μαζί με τον Ποσειδώνα στον αστερισμό του Yδροχόου. Η σελήνη στην άλλη πλευρά του πλανήτη φωτίζει της ψυχές των ερωτευμένων ζευγαριών που κοιμούνται αγκαλιά.
Με της αισθήσεις μου οξυμένες προσπαθώ να ερμηνεύσω την σιωπή, προσπαθώ να βρω τους συμβολισμούς που αιωρούνται στον δυσκίνητο αέρα του Αμαρουσίου, μα δεν τα καταφέρνω, τα αμάξια πηγαινοέρχονται βιαστικά στην Πατησίων. Κάθε οδηγός ζει την δική του στιγμή μέσα σ’ ένα σύμπαν που συνεχίζει την πληκτική του πορεία χωρίς να νοιάζεται για τίποτα.
Καθισμένος βαθιά σε μια δερμάτινη πολυθρόνα παίρνω και ξεφυλλίζω μια πολυτελή έκδοση του Καβάφη περιμένοντας να έρθει η ώρα να φύγουμε. Το βλέμμα μου πέφτει τυχαία στην Ιθάκη και αρχίζω να διαβάζω ασυναίσθητα ξανά και ξανά το ίδιο ποίημα.

“Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος…”

Να ο συμβολισμός που έψαχνα. Ο Οδυσσέας, ο ήρωας τον παιδικών μου χρόνων εμφανίζεται ξανά μπροστά μου την ώρα που το ταξίδι είναι τόσο δυσνόητο, δίνοντας υπόσταση σ’ αυτή την πρωτόγνωρη για ‘μένα εμπειρία.
Πάντα ταυτιζόμουν με τον Οδυσσέα, πάντα ένιωθα πως είμαι ένας Οδυσσέας που ταξίδευε προς την Ιθάκη του, όμως τώρα είμαι χαμένος σ’ αυτή την απέραντη θάλασσα χωρίς να ξέρω που κοιτάζει η πλώρη μου, χωρίς να ξέρω ποίος είναι ο Οδυσσέας, ποιο το ταξίδι και πια η Ιθάκη. Παρ’ όλα αυτά νιώθω πολύ δυνατός , νιώθω πως αυτό το ταξίδι μόνο εμπειρίες έχει να μου δώσει και τίποτα να μου πάρει.

“Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου…”

Θυμάμαι που μου έλεγες γι αυτή τη στιγμή πως θα ‘θελες να είναι προϊών του ερωτά μας. Μπορεί η ζωή να τα ‘φερε αλλιώς μα δεν πειράζει, Σημασία έχει πως ήμαστε μαζί στο καράβι κι ανοίξαμε πανιά.
Μια κοπέλα με πανέμορφα μάτια κάθισε απέναντι μου και μου είπε πως έχεις τελειώσει και πως είσαι καλά.
Χάρηκα πολύ εκείνη τη στιγμή μα δεν το έδειξα.
Ξανάνοιξα το βιβλίο και συνέχισα το ταξίδι μου ξέροντας πια πως δεν είμαι μόνος.

“Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.”

27 Φεβρουαρίου

Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι η απορία γιατί κάθομαι και γράφω όλα αυτά. Δεν έχω όμως απάντηση, μόνο εικασίες μπορώ να κάνω.

Κάποιες φορές είναι σαν να μη χωράνε μέσα μου τα συναισθήματα, ξεχειλίζουν με την μορφή λέξεων και πρέπει να της γράψω πριν της ξεχάσω. Άλλες φορές εγκλωβισμένος στην καθημερινότητα, προσπαθώ μέσα από το γράψιμο να ξαναβρώ τα ξεχασμένα μου όνειρα, κι άλλες φορές, ίσως να είναι, απλά από γκρίνια.

Τέλος πάντων…
Τώρα που ξεκίνησα, ελπίζω να συνεχίσω να γράφω αλλά πρέπει πάντα να θυμάμαι πόσο λεπτά είναι τα όρια ανάμεσα στην ανάγκη και στη ματαιοδοξία.

Αύριο το πρωί θα μάθουμε τα αποτελέσματα.
Ότι κι αν γίνει το ταξίδι συνεχίζετε…

28 Φεβρουαρίου

Τα αποτελέσματα είναι αρνητικά.
Δεν ξέρω πως πρέπει να νιώσω τώρα…

11 Οκτωβρίου *

Ξανά.

6 Νοεμβρίου

Ξέρω καλά, πως οι δυσκολίες είναι αυτές που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Επίσης ξέρω, πως από μια εύκολη ζωή δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα, παρ όλα αυτά εγώ την προτιμώ.

24 Νοεμβρίου *

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Γαμώ την πουτάνα μου, γιατί πρέπει να είναι τόσο βαρύ το τίμημα;

5 Δεκεμβρίου

Το μόνο δώρο που έχω να σου δώσω, είναι ο εαυτός μου
και η μόνη υπόσχεση, πώς θα γίνω όσο καλύτερος μπορώ.
Καλώς να ορίσεις.

8 Δεκεμβρίου

Αν δεχτούμε πως η ευδαιμονία δεν είναι κάτι εφικτό και πως παράλληλα σκοπός κάθε ανθρώπου είναι η ευδαιμονία, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως κάποιο λάκκο έχει η φάβα.
Πάνω σ’ ένα τόσο παράδοξο υπόβαθρο, σίγουρα δεν είναι εύκολο να χτίσεις μια ήπια ζωή.

21 Δεκεμβρίου

… μα αν δεν υπήρχαν τα όνειρα, η λέξη επιβίωση θα ήταν αρκετή.

Ο Έρασμος λέει πως η μεγαλύτερη ευτυχία είναι αυτή που βασίζετε στην αυταπάτη, γιατί κοστίζει ελάχιστα.

22 Δεκεμβρίου

Μη χαραμίζεις τη ζωή σου ψάχνοντας σε λάθος συρτάρι.
Νιώσε τη γοητεία της υποκειμενικότητας.
Ζήσε για σένα.

30 Δεκεμβρίου

Δεν μπορώ να πω, πως δεν ήταν ουσιαστική η χρονιά που πέρασε, κάθε άλλο μάλιστα, αλλά θα προτιμούσα η επόμενη να είναι λίγο πιο χαρούμενη.