Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

la storia siamo noi

.

Νιώθω ακόμη στο στόμα μου,
αυτή την πικρή γεύση της βραδινής θλίψης.

Στο μυαλό μου και στην καρδία μου,
στριφογυρνούν συνεχώς οι ίδιες σκέψεις.

Πως μπορεί ο χρόνος να τρέφεται με της ψυχές μας,
αφήνοντας πίσω του μόνο αναμνήσεις;

Πως τώρα που ήρθε η ώρα να πληρωθούν τα λάθη,
η αγάπη δεν αρκεί;

Πως όλα αυτά, δεν είναι απλά μια ιστορία
που διάβασα χθες το βράδυ;

3 σχόλια:

deadend mind είπε...

ειδικα οι δυο πρωτοι στιχοι μου άρεσαν πολύ..

εγώ πιστεύω ότι είσαι κάποιος ;)

kanenas είπε...

Ναι ξέρω, είναι ωραίοι σαν τα μακαρόνια σου!

Πίστευε και μι ερεύνα.

Πάντως σ’ ευχαριστώ, είσαι πολύ ευγενική.

deadend mind είπε...

μπα.. σε αντίθεση με τα μακαρόνια μου, οι στίχοι σου τρώγονται! ;-)